TEKST DO MEDYTACJI
„Kroczmy razem w Nadziei”
Rzym, Święty Jan na Lateranie, 6 lutego 2025, wspomnienie św. Pawła Miki i jego towarzyszy,
męczenników.
Podążanie razem –bycie „synodalnymi” – to jest powołanie Kościoła [2]. Chrześcijanie są wezwani do pokonywania drogi wspólnie, nigdy jako samotni podróżnicy. Duch Święty pobudza nas do wychodzenia poza samych siebie, aby iść ku Bogu oraz ku braciom i siostrom, a nigdy do zamykania się w sobie [3]. Podążać razem to znaczy być „tkaczami” jedności, zaczynając od wspólnej godności dzieci Bożych (por. Ga 3, 26-28). To znaczy iść do przodu ramię w ramię, nie depcząc ani nie górując nad innymi, bez wyniszczającej zazdrości czy hipokryzji, bez pozwalania na to, by ktokolwiek pozostawał w tyle lub czuł się wykluczony. Idźmy w tym samym kierunku, do tego samego celu, z miłością i cierpliwością słuchając siebie nawzajem. […]
Niech nadzieja, która nie zawodzi (por. Rz 5, 5), centralne przesłanie tego Jubileuszu [5], będzie dla nas perspektywą wielkopostnej drogi ku paschalnemu zwycięstwu. Jak uczył nas Papież Benedykt XVI w encyklice Spe salvi: „Istota ludzka potrzebuje miłości bezwarunkowej. Potrzebuje tej pewności, dzięki której może powiedzieć: «Ani śmierć, ani życie, ani aniołowie, ani Zwierzchności, ani rzeczy teraźniejsze, ani przyszłe, ani Moce, ani co [jest] wysoko, ani co głęboko, ani jakiekolwiek inne stworzenie nie zdoła nas odłączyć od miłości Boga, która jest w Jezusie Chrystusie, Panu naszym ( Rz 8, 38-39)»” [6]. Jezus, nasza miłość i nasza nadzieja, zmartwychwstał [7], żyje i króluje w chwale. Śmierć została przemieniona w zwycięstwo i tu tkwi wiara i wielka nadzieja chrześcijan: w zmartwychwstaniu Chrystusa! […]
MODLITWA WSTAWIENNICZA
Panie, chwalimy Cię za piękno naszej ziemi, wszystkie kwiaty, rośliny, drzewa i zwierzęta,
które nam powierzyłeś; za wszystkie zasoby mineralne, które umieściłeś w naszej ziemi.
Przepraszamy Cię za to, że nie zachowaliśmy i nie chroniliśmy Twojego pięknego ogrodu,
ale zniszczyliśmy i splądrowaliśmy piękno naszej ziemi.
Prosimy Cię o łaskę, byśmy stali się bardziej świadomi cudów Twojego stworzenia i
umieli widzieć z Twoim Duchem Świętym, jak je pielęgnować i chronić dla Twojej
radości i dla radości każdego z nas.
Panie, chwalimy Cię za wszystkie nasze języki i kultury, za ich piękno, różnorodność i wartość. Przepraszamy Cię za nasze zamknięcie na tych, którzy są nam najbliżsi, za pogardę i odrzucenie innych.
Prosimy Cię o łaskę braterskiej jedności dzieci Ojca; daj nam, jak w dniu Pięćdziesiątnicy,
wspólnie Cię chwalić w każdym z naszych języków, z uwagą na piękno i talent każdej z
naszych wspólnot.
Chwalimy Cię, Panie, za to, że pozwoliłeś nam żyć razem w tym ogromnym mieście Kinshasa, gdzie postawiłeś braci i siostry ze Wspólnoty Chemin Neuf.
Przepraszamy Cię za wszystkich o których zapominamy, za liczne osoby biedne, niepełnosprawne, odrzucone i żyjące w wielkiej nędzy.
Prosimy Cię o łaskę, byśmy potrafili słuchać Twojego słowa, przypomnieć sobie, że w pierwszej wspólnocie chrześcijańskiej nie było biednych (por. Dz 4,34), ponieważ wszystko było wspólne, prosimy byśmy stali się uważni na nędzę naszych braci, dzieląc się z nimi wszystkim, co nam dajesz.
Chwalimy Cię, Panie, za liczne i różnorodne nasze Kościoły we wszystkich dzielnicach Kinshasy, które wszystkie oddają Ci chwałę za Twoje cuda, każda na swój sposób.
Przepraszamy Cię za nasze osądy, nieufności, lęki i odrzucenie innych Kościołów i ich członków.
Prosimy Cię o łaskę, byśmy, ponad naszymi różnicami, mogli razem słuchać Twojego słowa, przyjąć Twojego Ducha Świętego i budować naszą uniwersalną braterstwo dzieci
Ojca, taką, jaką nauczył nas Jezus.