TEKST DO MEDYTACJI

« Promienny smutek wielkiego postu»

Fragment homilii wygłoszonej w Środę Popielcową 22.02.2023

„Promienny smutek”. Tym pięknym i enigmatycznym wyrażeniem nasi prawosławni bracia witają 40 dni Wielkiego Postu, które właśnie się rozpoczynają.

„Promienny smutek”: nazywamy to oksymoronem, czyli połączeniem dwóch logicznie niezgodnych przeciwieństw. Ale czy Bóg nie jest właśnie połączeniem przeciwieństw?

„Promienny smutek”: słyszymy tu przede wszystkim smutek, powtarzając czytanie z proroka Joela: ”Nawróćcie sie do mnie całym swoim sercem, przez post i płacz i lament! Między przedsionkiem a ołtarzem niechaj płaczą kapłani: „Zmiłuj się Panie nad ludem Twoim” (Joela 2:12-17) (…)

W rzeczywistości ten smutek przewija się przez całą Biblię: smutek Marii Magdaleny płaczącej nad swoimi licznymi grzechami, smutek Dawida pokrywającego się popiołem, gdy odkrywa, że dopuścił się cudzołóstwa i morderstwa, smutek syna marnotrawnego, który powraca powodowany głodem, czy smutek Piotra, który słyszy po trzykroć wypowiedziane słowa: „Czy mnie kochasz? To nasz własny smutek, nasze czoło naznaczone popiołem, świadomość nawrócenia, przez które musimy przejść…

Ale ten smutek jest promienny, ponieważ jest już rozświetlony przez wydarzenie paschalne. Tak jak w Boże Narodzenie nie świetujemy kolejnego narodzenia Dzieciątka Jezus w żłóbku, bo narodzenie sie dokonało raz na zawsze, tak podczas Wielkiego Postu nie udajemy, że przeżywamy Mękę, nie mając już w sobie mocy Zmartwychwstania. Jak mówi Paweł, jest to kwestia „poznania Go, Chrystusa, wraz z mocą Jego zmartwychwstania i wspólnoty w Jego cierpieniach, abyśmy, jeśli to możliwe, mogli powstać z martwych” (Flp 3:10).

„Promienny smutek”: smutek z powodu naszego wygnania, z powodu marnotrawstwa, jakie czasami czynimy z naszego życia; promienna nadzieja na ponowne odkrycie pragnienia szukania Boga, smaku Jego obecności, odzyskanego pokoju domu…
„Promienny smutek” jest zatem liturgicznym nastrojem tego Wielkiego Postu.

MODLITWA WSTAWIENNICZA

 W niedzielę 9 marca klasztor Emmanuela obchodził 60. rocznicę istnienia. Ta niewielka wspólnota benedyktyńska, położona u podnóża muru bezpieczeństwa w Betlejem, została powołana do przyjęcia obrządku melkickiego i stania się kontemplacyjną obecnością w tym Kościele, niosąc w ten sposób wezwanie do jedności chrześcijan. W homilii wygłoszonej podczas kanonicznego erygowania klasztoru, patriarcha Maximos IV Saïgh powiedział: „Od teraz należycie do naszego Kościoła, który również pragnie promieniować Naszym Panem pomimo swego ubóstwa i małej liczebności. Pracujemy na rzecz jedności Kościoła, co jest bardzo wielkim zadaniem, wymagającym wielu łask i może napotkać wiele przeszkód. Ale bądźcie odważne: Żłóbek podbił trony królów.

Panie, wspieraj te siostry w ich misji, w ich wierności Twojemu wezwaniu, w ich obecności w tym podzielonym miejscu, w łączności z ludźmi wokół nich.

 W tym roku Wielki Post i Ramadan odbywają się w tym samym czasie. W każdej z tych religii jest to zaproszenie do zbliżenia się do Boga i nawrócenia poprzez modlitwę, post i praktykę miłosierdzia.

Panie, modlimy się za wierzących chrześcijan i muzułmanów, abyśmy poza naszymi uprzedzeniami nauczyli się poznawać siebie nawzajem, prowadzić dialog i rozpoznawać obecność Boga w sobie nawzajem.

 Po 15 miesiącach wojny w Strefie Gazy, w styczniu rozpoczęło się zawieszenie broni, które położyło kres walkom w Strefie Gazy i pozwoliło na uwolnienie części izraelskich zakładników. Dziś pierwsza faza zawieszenia broni dobiegła końca, bez porozumienia w sprawie drugiej fazy i ostatecznego zakończenia walk. Organizacje humanitarne są powstrzymywane w swoich wysiłkach na rzecz pomocy udręczonym mieszkańcom.

Panie, ześlij swojego Ducha Świętego, aby inspirował w poszukiwaniu środków do sprawiedliwego rozwiązania tego konfliktu, z poszanowaniem dla ludności