Oficjum o jedność

Czwartek, 7 kwietnia 2022

Tekst medytacyjny

Bierzcie i jedzcie, to jest moje ciało

Raniero Cantalamessa

Z punktu widzenia rytuału i liturgii dysponujemy dziś nowym źródłem, którego nie mieli Ojcowie Kościoła i średniowieczni Doktorzy Kościoła. Nowym zasobem, którym dysponujemy, jest zbliżenie chrześcijan i Żydów. Od najwcześniejszych dni Kościoła różne czynniki historyczne prowadziły do podkreślania różnicy między chrześcijaństwem a judaizmem, aż do przeciwstawienia ich sobie, jak to czynił już Ignacy Antiocheński. Odróżnianie się od Żydów – w kwestii daty Wielkanocy, dni postu i wielu innych rzeczy – staje się swego rodzaju hasłem. Zarzutem często stawianym przeciwnikom i heretykom jest „judaizowanie”.

Tragedia narodu żydowskiego i nowy klimat dialogu z judaizmem, zapoczątkowany przez Sobór Watykański II, doprowadziły do lepszego zrozumienia żydowskiej matrycy Eucharystii. Tak jak Paschy chrześcijańskiej nie można zrozumieć, jeśli nie postrzega się jej jako wypełnienia tego, co zapowiadała Pascha żydowska, tak też Eucharystii nie można w pełni zrozumieć, jeśli nie postrzega się jej jako wypełnienia tego, co Żydzi czynili i mówili podczas swojego rytualnego posiłku.

Pierwszą nazwą, jaką Paweł nadaje Eucharystii w Nowym Testamencie, jest „Wieczerza Pańska” (1 Kor 11, 20), co stanowi oczywiste odniesienie do posiłku żydowskiego, od którego odróżnia ją obecnie wiara w Jezusa. Eucharystia jest sakramentem ciągłości między Starym i Nowym Testamentem, między judaizmem i chrześcijaństwem.

Na początku posiłku każda osoba po kolei brała do ręki kielich z winem i zanim podniosła go do ust, powtarzała błogosławieństwo, które współczesna liturgia każe nam powtarzać niemal w dosłownym brzmieniu w czasie ofiarowania: „Błogosławiony jesteś, Panie, nasz Boże, Królu wieków, który dałeś nam ten owoc winnego krzewu”.

Ale posiłek oficjalnie rozpoczynał się dopiero wtedy, gdy ojciec rodziny lub głowa wspólnoty łamał chleb, który miał być rozdany zaproszonym gościom. I rzeczywiście, Jezus bierze chleb, odmawia błogosławieństwo, łamie go i rozdaje, mówiąc: „To jest Ciało moje za was wydane”. I tu obrzęd, który był tylko przygotowaniem, staje się rzeczywistością.

Drugie nauczanie wielkopostne o. Raniero Cantalamessy, Rzym 2022 r.

Modlitwa wstawiennicza

R/ Amen, amen, bądź błogosławiony Boże Izraela!

1. Ojcze najmiłościwszy, Boże Abrahama, Izaaka i Jakuba,
Ty, którzy opłakiwałeś przemoc między Kainem i Ablem,
Prosimy Cię o pokój w Ziemi Świętej, tej ziemi,
gdzie postanowiłeś przyjść do nas w naszym człowieczeństwie.

2. Ojcze najmiłościwszy, Boże Abrahama, Izaaka i Jakuba,
Ty, który umożliwiłeś pojednanie Józefa i jego braci,
Przebacz nam za całą pogardę dla twego ludu Izraela…
(cisza)
Prosimy Cię, Ojcze, aby wzrastało braterstwo między narodem żydowskim a narodami.

3. Ojcze najmiłościwszy, Boże Abrahama, Izaaka i Jakuba,
Ty, który wyprowadziłeś Izraela z Egiptu i przywróciłeś mu wolność,
Obdarz radością naród Żydowski i zachowaj go w wierności Twemu Przymierzu.

4. Ojcze najmiłościwszy, Boże Abrahama, Izaaka i Jakuba,
Ty, który zjednoczyłeś dwanaście plemion Izraela wokół Tory,
daj pokój Żydom wierzącym w Jezusa.

5. Ojcze najmiłościwszy, Boże Abrahama, Izaaka i Jakuba,
Ty, który posłałeś swojego Syna Jezusa, aby nas zbawił
spraw, aby twoje błogosławieństwo spoczęło na chrześcijanach, którzy są pochodzenia żydowskiego.

6. Ojcze najmiłościwszy, Boże Abrahama, Izaaka i Jakuba,
Ojcze Jezusa Chrystusa, zgromadź w jedności wszystkie Kościoły chrześcijańskie.

7. Ojcze najmiłościwszy, Boże Abrahama, Izaaka i Jakuba,
Ty dałeś narodowi Żydowskiemu obietnicę przyjścia Mesjasza,
Ty dałeś Kościołowi oczekiwanie na powrót Twojego Syna.
W Duchu Świętym mówimy z całym Kościołem: „Maranatha, przyjdź Panie!”.